Samotność i ja

  

"Podążaj szlakiem tęczy,
podążaj szlakiem piosenki,
a wszystko wokół ciebie stanie się piękne.
Z każdej ciemnej doliny,
jest jakieś wyjście,
jakiś tęczowy szlak."

                                         - Pieśń Indian
                                                              Nawajo

    Utonęłam na kilka chwil w swoich myślach, były przepełnione smutkiem i nadal trochę takie są. Samotność jest straszną rzeczą, pomimo że człowiek od początku jest na nią skazany, to jednak brak drugiej osoby, która choć na moment cię uwolni od tej rozpaczy, jest przerażająca. Rzeczywiście brakuje mi kogoś kto czasami potrzyma mnie za rękę i wyszepta do ucha kilka dobrych słów dla otuchy. Na co dzień idę dalej na oślep przez Wielkie Wzgórza Życia, co z tego będę mieć - nie wiem. Momentami brak samoakceptacji i niewiara we własne siły przeraża mnie. A przecież człowiek powinien kochać siebie, prawda? Kochać swoje ciało, swoją fizyczność, erotyczność, jak i swoją stronę psychiczną, podchodzić z dystansem do wielkich problemów (o tak naprawdę małym znaczeniu), biec odważnie w świat z rękami uniesionymi do góry, krzycząc - To ja jestem Świecie mój! Spójrz jak wiele już przebyłem, jak wiele wywalczyłem! Zaśmiać się, jak wariat, zatańczyć dookoła. A potem iść, znów iść i dalej, dalej dalej. Wciąż się tego uczę. Czasami zaglądam do wnętrza siebie, a potem coś ciepłego spływa po moim policzku. Dotykam językiem i czuję słony smak życia. Och mój słodki, słodki Boże. I tak Ci dziękuję za kawałek nieba, którym czasami mnie obdarzasz.