O marzeniach które odeszły i tych, które są wieczne

"Gdy byłem dzieckiem niebo wydawało mi się
czarnym balonem i trzymałem je w snach
na cieniutkiej lince
nie ciążyło mi wcale i czekałem

kiedy mnie wzniesie"          

- Stanisław Esden-Tempski

  Kiedy mama mówiła mi wczoraj dobranoc i zamknęła mi okno w pokoju, to wyjaśniłam jej że chciałam bardzo wpuścić do środka kilka gwiazd. Mama śmiała się z tego i pożegnała się słowem "dobranoc". Miło jest się żegnać wieczorem, aby móc się znów ujrzeć następnego dnia. Słowo te ma jakąś magiczną moc. Sama noc jest magiczna. Kiedy zostałam sama ze sobą wtulona w poduszkę zaczęłam rozmyślać. Później jeszcze na moment ubrałam okulary i spoglądałam przez kilka chwil w niebo. Nie było chmur, za to sporo gwiazd. Westchnęłam. Gdyby można by było w jednym momencie być na biegunie północnym (oczywiście w odpowiednim kombinezonie, a nie w pidżamie) i móc spojrzeć w górę. Kiedy byłam mała miałam cienką książkę dla dzieci z ilustracjami naszej konstelacji. Wydawało mi się to wtedy tak niewiarygodne i mistyczne i do dziś tak jest. Co jest tam jeszcze, czego człowiek nie odkrył? Jakie jeszcze tajemnice kryje w sobie kosmos? Szkoda - myślałam - że fizyka nie należała do jednych z moich mocniejszych stron. Może inaczej potoczyło by się to wszystko. Może teraz wybrałabym fizykę na maturze i zdawała na astronomię? Najwidoczniej nie jest mi to pisane. Szkoda - och tak, wiele razy używam tego słowa. Szkoda. Nie dałabym rady z rozszerzonym angielskim, marzenia o japonistyce diabli wzięli. Szkoda. Gdybym miała więcej zapału i ćwiczyła rysunek, może dzisiaj potrafiłabym narysować cokolwiek bym sobie wymarzyła. Szkoda. Szkoda. Szkoda. Pozostała mi jedynie wyobraźnia, a dzięki niej mogę stworzyć w swojej głowie cokolwiek sobie zażyczę i pisać i pisać i nigdy nie kończyć i tworzyć swój świat pełen magii i ekspresji z niebem na którym błyszczą się fioletowo-czerwone planety niedostępne dla ludzkich serc i umysłów. Nie wszystkie marzenia odeszły, one gdzieś wciąż istnieją. Żyją we mnie i funkcjonują, pytanie jest tylko jedno, czy będę w stanie je spełnić? A może marzenia są po, by już zawsze pozostały marzeniami niespełnionymi, które i tak wciąż popychają do celów w życiu, takich lub innych i niekoniecznie takich których się spodziewaliśmy.
Zobaczymy.